به گزارش روابط عمومی گروه دارویی گلرنگ، محمدتقی فتحی مدیرعامل شرکت واریان فارمداز گروه دارویی گلرنگ و پژوهشگر حکمرانی، نوآوری و اکوسیستم سلامت در یادداشت اختصاصی برای دوشنبه های دارویی نوشت: هر زمان که کوچکترین نشانهای از کمبود یک دارو بروز میکند، نخستین نهادی که زیر ذرهبین افکار عمومی، رسانهها و نهادهای نظارتی قرار میگیرد، سازمان غذا و دارو است. طبیعی است که مدیران این سازمان بیش از همه مورد پرسش قرار گیرند و از آنان انتظار پاسخ وجود داشته باشد.
اما واقعیت این است که شکلگیری یک کمبود دارویی، معمولاً حاصل عملکرد یک دستگاه یا یک تصمیم نیست. تأمین ارز در اختیار نظام بانکی و ارزی است؛ نقلوانتقال پول تحت تأثیر محدودیتهای بینالمللی قرار دارد؛ تأمین مواد اولیه به زنجیره جهانی تولید وابسته است؛ حملونقل بینالمللی در اختیار خطوط هوایی، شرکتهای حمل، بنادر، گمرکات و شرایط منطقهای است و بسیاری از تصمیمات اقتصادی نیز خارج از حوزه اختیار سازمان غذا و دارو اتخاذ میشود.
در شرایط امروز، محدودیت پروازها، اختلال در مسیرهای ترانزیت، بسته شدن مقطعی برخی مسیرهای حمل و افزایش ریسکهای منطقهای نیز این پیچیدگی را دوچندان کرده است.
در سوی دیگر، صنعت داروسازی نیز با وجود آنکه مسئولیت تولید، حفظ اشتغال، سرمایهگذاری و تأمین داروی بیماران را بر عهده دارد، کنترل مستقیمی بر بسیاری از این عوامل ندارد. با این حال، انتظار جامعه این است که دارو بدون وقفه در دسترس بیمار باشد؛ انتظاری که هم متوجه رگولاتور است و هم متوجه صنعت.
به اعتقاد من، همین نقطه، اهمیت «سرمایه اجتماعی» را نشان میدهد. اگر رگولاتور و صنعت یکدیگر را شریک حل مسئله بدانند، بسیاری از مشکلات زودتر شناسایی میشود، تصمیمها سریعتر گرفته میشود و هزینه بحران برای مردم کاهش مییابد. اما اگر هر بحران به فرآیندی برای انتقال مسئولیت از یک دستگاه به دستگاه دیگر تبدیل شود، نه صنعت به پاسخ میرسد، نه رگولاتور و نه مردم.
امروز بیش از هر زمان دیگری، کشور به حکمرانی هماهنگ نیاز دارد؛ جایی که همه بازیگران این زنجیره، از نظام بانکی و دستگاههای اقتصادی گرفته تا رگولاتور، صنعت، شرکتهای حملونقل، گمرک و سایر نهادهای مسئول، ابتدا بر سر شناخت درست مسئله به تفاهم برسند، سپس برای حل آن همکاری کنند و در نهایت، مسئولیت اجرای راهحل را به صورت مشترک بپذیرند.
امنیت دارویی، محصول عملکرد یک سازمان یا یک شرکت نیست؛ حاصل هماهنگی یک اکوسیستم است.
در صنعت دارو، موفقیت زمانی آغاز میشود که همه از پرسیدن «مقصر کیست؟» عبور کنیم و به این سؤال برسیم که «راهحل چیست و سهم هر یک از ما در اجرای آن چیست؟»
چون رود، جاری؛
چون کوه، استوار؛
چون دریا، عمیق؛
و چون آسمان، بلند و وسیع.
